Entre o intimismo folk e ramallazos psicodélicos: Donovan percorre os seus éxitos ante unha Sala Capitol que non encheu

SANTIAGO DE COMPOSTELA 18 May. (EUROPA PRESS) -

A noite arrincou a medio gas, a compostelana Sala Capitol aínda estaba lonxe de encher a súa aforo cando, pasadas as 22.30 horas, Donovan entonó a que sería a primeira nota dunha noite na que repasou case a totalidade dos seus grandes éxitos, temas que o elevaron á categoría de lenda nos anos 60 e 70.

Tralo seu paso por Madrid e Bilbao, este mito do folk, pop e psicodelia chegaba o venres a Santiago co cartel de ser un dos concertos subliñados en vermello no calendario musical galego e, aínda que o escocés non defraudó, a Sala Capitol non chegou a cubrir máis de media entrada.

Talvez foi o feito de coincidir co arranque da primeira cita do circuíto festivalero en Galicia -Festival do Norte en Vilagarcía-, quizá por ser á mesma hora que a final de Copa do Rei, coincidir con festivo -Día das Letras- ou o prezo das entradas -35 euros en taquilla-, pero a Capitol necesitou poñer mesas e taburetes para encher espazos.

Con todo, aínda que non moi numeroso, o público gozou dun concerto que arrincou con temas como 'Sunshine Superman' ou 'Hurdy Gurdy Man', a terceira canción dun escocés que parecía desganado ata o momento.

Unha obra que o productor Mickie Most puíu para dotar de forza con arreglos propios do hard rock (como folk-metal definiuna o propio Donovan), nunha canción cuxo intrigante misticismo serviu a David Fincher para pechar o seu inquietante filme 'Zodiac'.

A 'Hurdy Gurdy Man' seguíronlle temas como 'There is a mountain', cuxa base foi empregada no seu momento polos Allman Brothers Band para facer unha jam sesión improvisada de máis de media hora: Mountain Jam.

Tras ela, a banda que lle acompaña en víraa, integrada pola familia finlandesa Tikanmäki -piano, guitarra e batería- e con Jusso Nordlund ao baixo, retiraríase para dar protagonismo a un Donovan que comezou a brillar en acústico.

'Colours' sería a primeira das pezas que o artista ofreceu en solitario baixo unha tenue luz que apenas deixaba ver o seu rostro e a súa guitarra verde, á que seguiría 'Josie' acompañada polo son do seu armónica ou outros clásicos folkies como 'Catch the wind', 'To try for the sun' ou 'Jennifer Juniper'.

O RONSEL DO "DYLAN BRITÁNICO"

O sobrenome de 'Dylan británico' perseguiu a Donovan desde os seus inicios --a rivalidad entre ambos bardos quedou retratada no brillante documental 'Don't look back' de D.A.Pennebaker--, e talvez a modo de desquite valeuse dunha das cancións de Joan Baez, expareja do autor de 'Knocking on heaven's door', para reinterpretar o seu 'Donna, donna'.

"Pero non todo é amor, paz e flores, tamén hai que falar da guerra", sentenciou Donovan trala interpretación do tema de Baez para entonar 'Universal Soldier', o tema composto pola compositora canadiense Buffy Saint-Marie que o artista británico levaría á fama en tempos de canción protesta.

Donovan chegou a Santiago da man do ciclo 'Lendas con Estrela' no mesmo mes no que publicará un novo traballo, 'Shadows of blue', segundo explicou, no que trazou o inicio do camiño que realizan un home e unha muller inmigrantes desprazándose cara a América. E deste disco sacouse en Compostela unha intimista 'To love you'.

Quen avanzou desde as raíces do folk e o blues ou o country cara ao mundo da bohemia, a conexión coa India e os Beatles, a psicodelia e viaxes alucinóxenos con drogas brandas ou meditación, ata entrar no Rock and Roll Hall of Fame en 2012, segue en forma malia estar preto dos setenta.

PECHADURA ELÉCTRICA E 'ATLANTIS'

Volveu a banda de irmáns Tikanmäki, que cumpriron no seu papel secundario e electrificaron a sesión de cantautor coa mítica 'Season of the witch' nun dos seus primeiros achegamento á psicodelia (1966) do 'Sunshine Superman'.

O fume inundou o escenario, mentres Donovan simulaba fumar un cigarro, a modo dos seus tempos de coqueteo coas drogas, mentres se marcaba un baile a cámara lenta.

E o aumento de voltios chegou con 'Moon rock', 'Supergirl', e o falsete con aullidos incluídos de 'Sleep', que se inclúe no seu 'Cosmic wheels', un "álbum escuro" como el mesmo definiuno.

Todo iso, antes das tracas finais co clásico de reminiscencias celtas e indias 'Barabajagal' e as boas sensacións que sempre transmite o 'Mellow Yellow' que arrincou palmas e fixo cantar a máis dun.

E o broche púxoo 'Atlantis', cuxo estribillo ('way down below the ocean, where I wanna be, she may be'), que na súa versión orixinal correu a cargo de Paul McCartney en 1968, foi coreado ao unísono por boa parte do público.