O TS confirma a condena por branqueo a Sito Miñanco, aínda que reduce a pena de cárcere a 3 anos e 9 meses por dilacións

   SANTIAGO DE COMPOSTELA, 15 Abr. (EUROPA PRESS) -

   O Tribunal Supremo (TS) confirmou a condena por delito de branqueo de capitais agravado ao narcotraficante galego José Ramón Prado Bugallo, coñecido como Sito Miñanco, aínda que a Sala reduce a pena de catro anos de prisión que lle impuxo a Audiencia Provincial de Pontevedra a tres anos e nove meses ao apreciar dilacións indebidas na causa, que se iniciou en 2009.

    Igualmente, ratifícase a condena, con reducións de penas polo mesmo motivo, á primeira esposa de Sito Miñanco, Rosa Pouso; á súa filla maior, Rosa Prado Pouso; e ao empresario Jose Alberto Agüin. O tribunal absolve do mesmo delito á excuñada do narcotraficante porque os feitos polos que se lle condenou non son concluíntes e suscitan unha dúbida razoable que obriga á absolución polo principio de presunción de inocencia.

   De tal modo, a Sala Segunda do Supremo impón a Prado Bugallo tres anos e nove meses de prisión e unha multa de cinco millóns de euros --a Audiencia Provincial fixaba seis millóns--; así como tres anos e seis meses e multa de cinco millóns á súa primeira esposa; tres anos e tres meses e multa de catro millóns á súa filla; e tres anos e seis meses e multa de cinco millóns ao empresario Jose Alberto Agüin. Todos foran condenados inicialmente pola Audiencia Provincial a catro anos de cárcere.

   A sentenza ratifica o resto de pronunciamientos da Audiencia, que inclúen o peche definitivo da Inmobiliaria San Saturnino S.L. e o comiso da totalidade dos bens reflectidos nos feitos probados.

FEITOS PROBADOS

    O tribunal considera acreditado que os condenados formaron unha estrutura organizada marcada por intensos vínculos persoais dos seus integrantes e que blanquearon cartos procedentes do narcotráfico entre 1988 e 2012, a través de sociedades instrumentais "constituídas para a ocultación e retorno das ganancias obtidas ou vinculadas coas actividades dunha enorme magnitude cuantitativa e cualitativa de narcotráfico nas que participou o señor Bugallo".

    A sentenza, relatorio do maxistrado Javier Hernández, analiza os feitos probados da sentenza de Pontevedra segundo os cales Prado Bugallo desenvolveu desde os anos oitenta actividades relacionadas co narcotráfico dunha especial relevancia cuantitativa e cualitativa polas que resultou condenado en dúas ocasións a graves penas de prisión.

   Durante ese período constituíu as mercantís San Saturnino S.L. e Jolva S.L., mediante as que se adquiriron 34 inmobles e 13 leiras. As dúas mercantís eran administradas por Rosa Pouso e Jose Alberto Agüin. As adquisicións inmobiliarias realizadas non se axustaban aos ingresos societarios e os prezos de compra presentaban todos eles un patrón de infravaloración respecto dos prezos de mercado.

   A xuízo da Sala, os feitos obxectivos acreditados conducen á conclusión de que Prado Bugallo "creou un modelo de transformación das ganancias ilícitas derivadas da súa actividade criminal prolongado durante máis de 20 anos no que participaron as persoas máis próximas do seu círculo máis íntimo persoal e familiar".

O BEN BLANQUEADO CONTAMINA A TODOS OS QUE PROCEDEN DEL

   A sentenza analiza as dificultades probatorias que xorden para acreditar os delitos de branqueo e que aumentan cando a actividade se xuridifica mediante a intervención de entes societarios no circuíto de retorno e, ademais, prolóngase no tempo, sinala o Supremo.

   O tribunal indica que a acusación, inexcusablemente, debe probar a existencia de condutas de transformación de bens e capitais de actividades delituosas, pero á hora de valorar as informacións probatorias achegadas non pode obviarse unha clave decisiva como é a continuidade da actividade transformadora.

   O que debe acreditarse, engade a Sala, "non é só a orixe delituosa dos bens cos que arrinca o proceso de transformación senón, ademais, que non se produciu ningunha ruptura significativa nin temporal nin causal do devandito proceso. De tal modo que poida identificarse a trazabilidad entre as diferentes operacións de retorno. Isto é, unha relación de imputación entre a cadea de actos de trasformación no sentido que o último ben blanqueado traia, dalgún modo, directo ou indirecto, causa do anterior".

   A Sala engade que en supostos prolongados no tempo, a acción de branqueo produce resultados blanqueadores que xeran, á súa vez, novos branqueos e que a cadea de transformacións , moitas veces baixo a aparencia de negocios lícitos, dificulta observar coa claridade desexable a orixe delituosa primario e a propia finalidade de retorno que a move.

   "E é aquí onde radica a dificultade. En acreditar que pese ao tempo transcorrido un ben blanqueado non é un ben xuridicamente branco. Que é un ben que segue contaminado pola súa orixe e contaminando, por iso, a todos os que, directa ou indirectamente, procedan del. A continuidade da estrutura creada para ocultar e transformar a fundacional orixe delituosa dos bens convértese na clave de bóveda da conduta de branqueo", razoa.

   De aí a necesidade dunha análise probatorio moi rigoroso de todos os planos fácticos concorrente que tome en conta, sobre todo, a perspectiva estrutural, o modelo, e a súa continuidade no tempo.

   A sentenza explica que o valor reconstructivo da proba non se pode medir neste delito por secuencias, fotograma a fotograma, con relación a cada un dos actos que conforman a conduta blanqueadora.

   "O que debe identificarse é a súa capacidade para acreditar que cada un dos actos responde a un modelo de transformación deseñado, mantido no tempo e executado polos distintos partícipes. E, para iso, a interconexión de todos os datos de proba resulta decisiva. Tanto os que atenden ás relacións existentes entre os partícipes, aos incrementos patrimoniais producidos e á actividade económica que poida explicalos", apunta o fallo.