A acusada do crime de Muimenta di que non contou aos médicos que "ouvía voces" porque "tiña medo a perder" a nena

   SANTIAGO DE COMPOSTELA, 27 Feb. (EUROPA PRESS) -

   Ana Sandamil, acusada de matar á súa filla Desirée Leal en Muimenta --Cospeito (Lugo)-- o 3 de maio de 2019, volveu a defender ante o xurado popular que non lembra "nada" do sucedido durante a noite e a madrugada dos feitos e que "xamais" faría dano á pequena, a quen "tiña medo a perder" polo trastorno que, di, padecía desde meses antes e que lle facía "ouvir voces" e sentirse "perseguida".

   A declaración da acusada abriu na mañá deste luns a repetición da vista xudicial polo crime de Desirée Leal, que debe volver celebrarse despois da anulación do xuízo que tivo lugar hai un ano ao ser estimado o recurso da defensa porque o TSXG entendeu que o veredicto do xurado popular non estaba o suficientemente motivado sobre o grao de imputabilidad da procesada, que foi condenada a prisión permanente revisable por un delito de asasinato.

   O estado mental durante a noite dos feitos de Ana Sandamil, para a que Fiscalía, acusación particular e acusación popular solicitan prisión permanente revisable, está de novo no foco na repetición deste xuízo no que, como reiterou ás partes e ao xurado o presidente do tribunal, non pode ser tido en conta nada do rexistrado na vista de hai un ano.

   O testemuño de Sandamil transitou na mesma liña que no primeiro xuízo. Asegura non lembrar nada do que ocorreu desde a noite do 2 de maio á mañá do día 3, cando di que descubriu á súa filla morta, tirada sobre o chan da habitación onde durmira con ela e na que foi descuberta unha botella de auga que contiña un potente fármaco.

   A acusada volveu a afirmar que o seu estado psicolóxico estaba alterado desde facía meses, algo que se iniciou coa súa asistencia a un curso de formación para desempregados. Di que "ouvía voces" na súa cabeza, que escoitaba que o navegador do coche faláballe "" e que sentía "perseguida" polos seus compañeiros de curso, dos que pensaba que "lle botaban veleno" no café. Mesmo, continuou, chegou a crer que alguén estaba "envenenando" a auga e que, por iso, empezou a consumir auga embotellada.

   Con todo, Ana Sandamil non relatou que lle sucedía isto aos facultativos aos que acudiu meses antes do crime porque, segundo a acusada, "tiña medo a perder" a custodia da nena en favor do pai da pequena, José Manuel Leal, de quen se separou anos atrás.

   En canto ao achado no lugar duns feitos dunha botella cun potente fármaco disolto, asegurou que a había preparado para tomalo ela e suicidarse, algo que non chegou a facer porque a interrompeu a súa filla.

   "Non me acordo de facer nada á miña filla conscientemente. Non lle faría nada. Era o que máis quería, como ía facerlle dano", declarou Sandamil, que sostivo ante o xurado que os pesnamientos negativos sobre que "algo lle podía pasar á nena" foron en aumento nas semanas e días previos á morte e que, por iso decidiu retirala de actividades como natación e non deixarlle acudir a unha excursión e a unha festa á que tiña pensado levala.

   Así mesmo, a preguntas das partes, a acusada negou lembrar buscar na súa tablet información en Internet sobre a estricnina, un veleno usado contra as ratas. Tamén dixo non saber por que a nena tiña restos orgánicos compatibles cos seus descubertos nas uñas e na súa roupa, unha evidencia para Fiscalía e acusacións de que Desirée tratou de resistirse ao espertarse cando a súa nai a asfixiaba.

INCREPADA Á ENTRADA

   Do mesmo xeito que no primeiro xuízo, Ana Sandamil, en prisión provisional desde agosto de 2019 (permaneceu catro meses internada nunha unidade de psiquiatría dun hospital), foi increpada á súa chegada aos xulgados lugueses, onde agardaban na porta o pai da nena e expareja da acusada, José Manuel Leal, acompañado doutros familiares e achegados.

   En concreto, as partes que acusan á nai consideran que das probas realizadas durante a instrución despréndense indicios de que a sospeitosa urdió un plan para acabar coa vida da súa filla, de sete anos.

   Tal e como reflicte o escrito de Fiscalía, cren que para levar a cabo este "macabro plan", a muller forneceu á pequena, antes do 2 de maio e nunha data indeterminada, un "potente fármaco" chamado 'trazodona', co fin de adormentala para acabar coa súa vida. Con todo, non conseguiu "que a menor tomase a cantidade que ela requiría".

   Na madrugada do 2 ao 3 de maio, prosegue o Fiscal, mentres a nena durmía na mesma cama que ela, a nai "agarrouna coas súas mans por ambos os lados do pescozo, con suma violencia, para asfixiala". Do mesmo xeito, presionou "con toda a súa forza a boca e o nariz da pequena, até lograr que deixase de respirar".

   A nena, segundo a investigación, "chegou a espertarse e tratou de defenderse", aínda que sen logralo. Faleceu por asfixia mecánica e oclusión dos orificios respiratorios.

NON CONTOU A NINGUÉN QUE "OUVÍA VOCES"

   A preguntas das partes, a acusada afirmou que empezara a escoitar voces a raíz do inicio do curso de formación, unha situación que non relatou ao médicos pero si "a un curandeiro".

   Si contou a un facultativo dun centro de saúde de Muimenta que sentía acosada polos seus compañeiros do devandito curso, algo detrás do que Sandamil cría que estaba o pai de Desirée, a quen acusou de sometela a malos tratos psicolóxicos mentres eran parella.

   Cuestionada polo seu avogado, que nun punto foi reprendido polo presidente do tribunal por ser "demasiado sujestivo" na formulación das súas preguntas, a procesada afirmou que durante o catro meses de hospitalización cría que a morte de Desiré "non era real".

NAI DE ANA SANDAMIL

    Durante a primeira sesión do xuízo tamén compareceu ante o xurado a nai de Ana Sandamil, quen relatou que nas semanas previas á morte de neta vía á súa filla "moi baixa de ánimo" e "desconfiada da xente".

   "Estaba abstraída, noutro mundo. Era moi protectora coa nena", afirmou a avoa da pequena, á que acudiu Sandamil na mañá dos feitos "moi alterada" para dicirlle que "algo lle pasaba" a Desirée e que foi ela quen chamou aos servizos de emerxencias.

    A avoa, que defendeu que a súa filla "nunca" tratou de enfrontar á nena co seu pai, incidiu en que na mañá na que Desirée foi achada morta, a nai "estaba ida". "Era unha presona tola, que non controlaba", aseverou antes de defender que a súa filla, de quen dixo que era "unha boa nai", díxolle que non fora ela cando lle preguntou se fora a causante da morte de Desirée.