Castiñeiras asegura que "nunca" colleu ningunha carta

   SANTIAGO DE COMPOSTELA, 12 Feb. (EUROPA PRESS) -

   O exelectricista da Catedral José Manuel Fernández Castiñeiras asegurou este xoves no primeiro día do xuízo polo suposto roubo continuado de correspondencia aos seus veciños do Milladoiro (Ames) que "nunca" colleu ningunha carta e insinuou, a preguntas da súa avogada, que as puxo a Policía na súa casa durante o operativo de escoitas a raíz da desaparición do Códice Calixtino, pola subtracción do cal xa foi xulgado.

   Castiñeiras declarou no Xulgado do Penal Número 2 de Santiago --entre as 11,25 horas e as 11,40 horas--, período no que contestou a todas as preguntas das partes, Fiscalía, acusación e a súa defensa. O caso quedará visto para sentenza o venres, xornada para a que quedan --a partir das 10,00 horas-- conclusións das partes e informes. Todo iso, despois de que este xuízo fose aprazado no seu momento por indisposición do acusado.

   "Eu nunca collín ningunha carta", afirmou o acusado do roubo do correo, que insistiu en que "en ningún momento" tomou ningunha misiva "nin do portal, nin caixas de correo".

   Na súa toma da palabra, negou en varias ocasións subtraer ningún tipo de correo, nin o ter na súa casa, nin o abrir nunca. Unha estratexia a da negación que tamén seguiu durante o xuízo do Códice, no que chegou a soster non ver o manuscrito medieval.

   "Da miña casa tiñan chaves máis persoas e demostrouse aquí", sostivo Castiñeiras, quen insinuou que cando instalaron os micrófonos para realizar escoitas puido ser a Policía quen deixou as cartas no domicilio. Así mesmo, exculpou a súa muller e fillo de calquera vinculación co roubo de cartas.

"AÍNDA QUE FOSE A MIÑA SENTENZA DE MORTE, ASINÁBAA IGUAL"

    Durante a súa declaración, o procesado foi preguntado pola declaración ante o xuíz instrutor da causa, José Antonio Vázquez Taín, na que recoñeceu que collera as cartas. "Esa declaración non a recordo, estaba un pouco atordado", asegurou.

  "Sufrín un ictus, estaba sen medicación tres días", manifestou, ao tempo que indicou que só sabía que desaparecía correo dos veciños porque se poñía "nas actas" da comunidade.

   "Eu asinei o que me puxeron diante", defendeuse. "Aínda que fose a miña sentenza de morte, asinábaa igual", sentenciou, e volveu queixarse --ao igual que fixo no xuízo do Códice-- do interrogatorio de Vázquez Taín.

   "Chegou a burlarse de min moito", reprochou Castiñeiras sobre Taín.    Tamén relatou que no seu edificio miraba cartas por curiosidade que había nun taboleiro de anuncios --que ten un cristal-- no portal, o que intentou explicarlle o xuíz instrutor. "Pero non me deixou", lamentou.

"¡ACTAS!, A-CE-TE-A-ESE"

   O único momento no que Castiñeiras levantou a voz, tanto neste xuízo coma no do Códice --nos que permaneceu case todo o tempo mirando ao chan--, foi este xoves para facer unha aclaración ao avogado dos veciños.

   E é que o avogado dos veciños entendeu que Castiñeiras facía comentarios coa súa muller na casa sobre "cartas da comunidade", aínda que en realidade Castiñeiras dixera "actas da comunidade".

  "¿A que se refire coas cartas da comunidade?", preguntou o avogado dos veciños. "¡ Actas!, A-CE-TE-A-ESE", deletreou profusamente Castiñeiras para non conducir a erro.

CUESTIÓNS PREVIAS

   A xornada arrancou arredor das 10,00 horas --durou ata pasadas as 15,00 horas-- coas cuestións previas nas que a avogada do acusado presentou tres e un bloque de novas probas, que foron rexeitadas todas pola xuíza.

   A avogada volveu pedir a nulidade da totalidade das actuacións, as mesmas que na causa do Códice, porque considera que se basean en rexistros nulos e se violaron dereitos fundamentais.

   Tamén manifestou que o Xulgado do Penal non é competente porque a pena que se pide por estes feitos exceden os cinco anos e ten que ser, ao seu xuízo, a Audiencia Provincial a que xulgue. Cuestión que a xuíza lle dixo que non é así.

   O fiscal solicita para o exelectricista 18 meses de prisión por cada un dos 162 delitos contra a intimidade dos que o acusa. En total, isto suporía 243 anos de prisión, aínda que non podería estar no cárcere máis que o triplo da pena máxima, é dicir, catro anos e medio.

   A isto súmase unha multa de 2.187.000 euros polo roubo continuado de correspondencia privada dos seus veciños. A petición de pena de acusación particular suma 885 anos de cárcere.

   A defensa tamén solicitou a suspensión do xuízo por "perxudicialidade penal", porque está vinculado ao procedemento principal do Códice, segundo alegou, e estase á espera de resolver, ao quedar visto para sentenza hai unha semana. Segundo sostén úsase a "mesma" entrada e rexistro que para este xuízo.

SEN INIMIZADES DE VECIÑOS

   Durante esta primeira xornada de xuízo, declararon 20 veciños do edificio no vivía Castiñeiras aos que lle desapareceron diversas cartas e todos coincidiron en sinalar que nunca desconfiaron del, nin poden constatar que fose el quen roubou o correo, aínda que case todos botaron en falta misivas, pois nalgúns casos as necesitaban de forma urxente.

   Só uns poucos veciños dixeron recordar ver merodear ao acusado polas caixas de correo nalgunha ocasión, pero ningún nada raro, aínda que unha vez unha veciña o viu "cunha carpeta" ao lado das caixas de correo.

   Cartas de bancos, da Seguridade Social ou mera publicidade atopábanse entre todos os correos requisados en inmobles de Castiñeiras. Así, o veciño máis prexudicado suma ata 68 cartas subtraídas, pero ningún recoñeceu ningún tipo de inimizade co acusado, aínda que ningún lle fala dende 2012, a raíz do caso.

   Unha cuestións que explicaron é que no seu momento apareceron un montón de cartas no cuarto da limpeza, que un das testemuñas asegurou que todas pertencía a unha veciña xa falecida. Case todos dixeron que nunca vían cartas fóra das caixas de correo, aínda que os actuais presidente e vicepresidente da comunidade sinalan que hai cartas que quedan nun taboleiro cun cristal na entrada.

   Previamente, tomaron a palabra por videoconferencia tanto o xefe da brigada de Patrimonio Histórico que levou o caso do Códice, como a inspectora encargada da investigación.

   No seu relato, coincidiron en que as cartas se atoparon tanto nun despacho da vivenda de Castiñeiras, como nun trastero, onde estaba "o groso" de entre 500 e 600 cartas, así como na súa casa de A Lanzadas.

O PAI DE CASTIÑEIRAS ACUMULABA COUSAS

   Finalmente, compareceron dúas testemuñas a petición da defensa para falar acerca da figura do pai de Castiñeiras, a quen describiron como unha persoa obsesionada con acumular todas as cousas que podía na casa, dende xornais a botóns.

   Unha destas testemuñas foi a sobriña de Castiñeiras, quen explicou que compartiu domicilio co pai de Catiñeiras, e relatou que o proxenitor do acusado era unha persoa que gardaba todas "as cousas que atopaba".

   Esta xornada, na que a xuíza chamou a atención en diversas ocasións á avogada da defensa para pedilo que avanzase, finalizou cun perito da defensa, que diagnostica a Castiñeiras unha síndrome de acumulación vinculada con trastorno-obsesivo compulsivo.

   As explicacións do perito --o mesmo que interveu no xuízo do Códice e contou como no cárcere Castiñeiras tamén acumulaba tickets da cafetaría-- non foron o suficientemente precisas para a xuíza, que lle pediu máis claridade varias veces.