Biografía.- Fraga, unha vida pública que resume os últimos 50 anos da política española

EUROPA PRESS

SANTIAGO DE COMPOSTELA 16 Ene. (EUROPA PRESS) -

Docente, diplomático e, sobre todo, político, Manuel Fraga Iribarne naceu en Vilalba (Lugo) en novembro de 1922. Fillo de emigrantes, formouse en Dereito, Política e Economía, e abordou o tres disciplinas na súa dilatada traxectoria profesional, pero a súa gran paixón foi a política, coa que entrou en contacto con menos de 30 anos ao asumir, en 1951, a Secretaría Xeral do Instituto de Cultura Hispánica.

Cun brillante expediente, entrou como letrado nas Cortes co número uno, o mesmo que obtivo para ingresar na carreira diplomática, na que se iniciou en 1947 e que lle permitiu entrar en contacto con dirixentes da ditadura de Francisco Franco. Tamén alcanzou a Cátedra de Dereito Político e acumula case un centenar de obras, que abordan, sobre todo, cuestións de ciencia política e teoría do Estado.

Desde a Secretaría Xeral do Instituto de Cultura Hispánica, deu o salto até o Ministerio de Información e Turismo, cuxa carteira ostentou entre 1962 e 1969. Entre as súas iniciativas máis coñecidas como ministro franquista, inclúese a aprobación da Lei de Prensa e Imprenta (1966) e a creación da rede de Paradores Nacionais.

Cesou como ministro de Franco en 1969, ano do Estado de Excepción marcado polos conflitos universitarios en Madrid e Barcelona, e por mobilizacións obreiras. En 1973, desprazouse a Londres para exercer como embaixador de España no Reino Unido e dous anos despois, falecido o ditador, foi designado vicepresidente de Goberno para Asuntos de Interior e ministro da Gobernación, até xullo de 1976, no primeiro Goberno da Monarquía.

Menos dun ano despois, en marzo de 1977, funda e lidera a partido Alianza Popular (AP), co que en xuño do mesmo ano concorreu ás primeiras eleccións democráticas. Nesta cita coas urnas obtivo 16 escanos que, como representante de AP, permítenlle figurar na Historia como un do sete 'pais' --relatores-- da Constitución española.

Nos seguintes comicios, en 1979 e 1982, dirixiu coalicións entre forzas afíns a AP e, desde o ano 82 até 1986 liderou a oposición no Congreso dos Deputados. Na Cámara baixa, vivira o 23 de febreiro de 1981 o intento de golpe de estado, no que un grupo de gardas civís liderados polo tenente coronel Antonio Tejero tomaron o hemiciclo. En 1987, encabeza a candidatura dos populares ao Parlamento Europeo, converténdose en eurodeputado.

CATRO MAIORÍAS ABSOLUTAS

No ano 1989, Manuel Fraga impulsou a refundación de AP, que se reconverteu no Partido Popular (PP) cuxas rendas deixaría ese mesmo ano en mans de José María Aznar. Pola súa banda, decidiu regresar ás orixes e desembarcou en Galicia, concorrendo como xefe de filas do PP galego á cita electoral de decembro de 1989.

Nestas eleccións, o político vilalbés alcanzou a súa primeira maioría absoluta, que lle serviu para desbancar ás forzas que formaran o tripartito dirixido por Fernando González Laxe --quen, á súa vez, fíxose co poder a través dunha moción de censura que lle arrebatou o Goberno a Gerardo Fernández Albor--, e converterse en presidente da Xunta de Galicia.

Á fronte do Executivo autonómico mantívose durante case 16 anos, posto que revalidou a maioría absoluta obtida en 1989 nas seguintes citas electorais de 1993, 1997 e 2001. En 2005, tras unha lexislatura marcada polo afundimento do 'Prestige' --en novembro de 2002-- e varias crises no seo do PPdeG, volveu tentalo e quedou a un escano.

A perda deste escano no Pazo do Hórreo foi determinante para que PSdeG e BNG selasen unha alianza que converteu en presidente ao socialista Emilio Pérez Touriño. Poucos meses despois, en xaneiro de 2006, Manuel Fraga cedeu o liderado do PP galego ao actual presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e foise a Madrid como senador, posto no que se mantivo até poucos meses antes do final da súa vida.