Mulleres contra o lume: "Hai que valorar a capacidade e a entrega, non o xénero"

   OURENSE, 31 Ago. (EUROPA PRESS) -

   "Hai que valorar a capacidade e a entrega, non o xénero". Así o define Noelia García Ordóñez, unha das poucas mulleres bombeiras que formaron parte dos operativos de extinción que fixeron fronte aos diversos incendios que afectaron este mes a Galicia, con especial forza á provincia de Ourense.

   Noelia García recalca que o traballo de bombeiro "non entende de diferenzas" e incide en que é "reconfortante" ver como "cada vez máis mulleres" únense aos labores de extinción.

   "Aínda non somos tantas mulleres como deberíamos, oxalá cada vez véxase con máis normalidade e sirva de exemplo para que outras mulleres anímense", engadiu, en declaracións a Europa Press.

   García Ordóñez celebra, por fin, unha comunidade autónoma sen focos activos despois de 15 días de "cansazo mesturado con orgullo", sempre "ao pé do canón" en "situacións de moito risco".

   "Foron días de moita tensión, porque temos que estar alerta en todo momento, polo risco constante ao que estamos sometidas", sinala.

SEMPRE OPTIMISTAS

   A pesar das dificultades, Noelia recalca que é "reconfortante" saber que o "esforzo e traballo" axudaron, día a día, a "protexer os montes", así como a "fauna e flora que habita neles".

   "Tentamos ver sempre o lado positivo das cousas, sempre coa mentalidade de que cada incendio extinguido é un incendio menos", agregou.

   Á hora de combater o lume, sinala, "todo é unha mestura de preocupación con adrenalina" ante a necesidade de "actuar con rapidez", pero sempre "pensando na seguridade do equipo".

   "Ás veces danse situacións nas que a magnitude das chamas e o fume non déixanche actuar como queres", explica, pero "non debemos tomar iniciativa propia, somos un equipo, e poderiamos pór en risco a todos os seus compoñentes", aseverou.

UNHA TOPOGRAFÍA "DIFICULTOSA"

   Con diversos focos simultáneos e incendios de gran magnitude, Noelia lembra momentos de "impotencia" ante a sensación de que "os medios utilizados son insuficientes" e unha xeografía "dificultosa".

   "O peor de todo é a topografía que se atopaba con pouca humidade, ou ningunha ás veces, houbo casos nos que a mobilización de motobombas era dificultoso pola cantidade de incendios que había, e non se pode estar en todos eles ao mesmo tempo", lamentou.

   Sinala que "ver a desesperación e angustia" dos veciños foi unha das partes máis arduas. "Cando houbo vivendas preto ás veces pensas en que os veciños poden perdelo todo, tanto a súa casa como o traballo de tantos anos", explica.

   "A maioría das veces é reconfortante ver a súa cara de agradecemento e ver como colaboran connosco, aí é cando máis che motivas e ves que vale a pena tanto esforzo", subliñou.

   E, ante futuros incendios, destacou a necesidade de "ser conscientes" da "importancia da prevención" para "evitar todo o que sucedeu" e "que non se volva a repetir".