Dúas décadas dunha sucesión "como Deus manda" no PPdeG: da "travesía no deserto" pos-Fraga a manter un bastión

   SANTIAGO DE COMPOSTELA, 14 Ene. (EUROPA PRESS) -

   Dúas décadas atrás, Alfonso Rueda, agora presidente galego, era secretario municipal de Cambados tras pasar pola Xunta como cargo intermedio da man de Jesús Palmou, entón número dous dun PP galego que estaba a piques de culminar a sucesión dun líder considerado "insubstituíble", Manuel Fraga. Entregou as rendas do partido a Alberto Núñez Feijóo o 15 de xaneiro de 2006.

    Palmou, como el mesmo lembrou nunha conversación con Europa Press, recibira o "encargo" directo de Fraga --quen faleceu seis anos despois, tamén un 15 de xaneiro-- de velar porque levase a cabo unha substitución "como Deus manda" nun momento difícil para a formación, que acababa de perder o Goberno galego. Segundo rememora, contestoulle que só vía unha vía: portas abertas a "democracia" interna.

    Dá por cumprido o encargo que se lle fixo e exhibe os resultados electorais que avalaron o peso do PPdeG desde que se recuperou a Xunta en 2009. As cifras ás que alude Palmou resúmenas cinco maiorías absolutas autonómicas consecutivas (catro delas de Feijóo e a última de Rueda). Aínda que hai unha materia pendente: o poder local urbano (o PP só goberna unha do sete urbes galegas, Ferrol).

    A dirección actual do PPdeG confía en mellorar esa situación nos próximos comicios municipais e ten a maquinaria interna a cen, pero considérase "innegable" o logro de consolidar Galicia como un 'bastión' popular cando a maioría absoluta é xa rara avis. Recuperar a Xunta e superar "o que veu despois" non foi "fácil" e confésao o propio Rueda, consultado por Europa Press.

    "Feijóo foi capaz de manter a esperanza e a unidade nun partido que nese momento atopábase moi desorientado, desparecía a figura de Fraga e o máis fácil era desmembrarse e empezar a ter problemas. Pero pasou todo o contrario. Non foi nada fácil, era a primeira vez que estabamos na oposición en moito tempo, e pasamos esa travesía no deserto con nota", resumiu.

    Ao tempo, reivindicou que nestas dúas décadas --nas que houbo outros momentos que tensionaron as costuras da formación, como a marcha de Feijóo ao PP estatal-- o PPdeG conseguiu manter "vixente" o lema de ser "o partido que máis se parece a Galicia", aínda que soubo "evolucionar" coa sociedade.

"DON MANUEL ESTARÍA ORGULLOSO"

   Mentres a dirección actual traslada o seu "orgullo" polo legado de Fraga e recalca que, fronte "á insistencia da esquerda en reescribir á súa antollo a Historia de España", o PP "defenderá sempre ao seu fundador e un dos pais da Constitución española, voces crave do fraguismo sosteñen que "don Manuel estaría orgulloso".

   Niso coincidiron tanto Palmou, como os exconselleiros Enrique López Veiga e José Manuel Barreiro. Ambos, xunto co falecido Xosé Cuíña e Feijóo, foron o catro contendentes dunha carreira electoral interna a cuxa meta, o 15 de xaneiro de 2006, só chegou Feijóo, após integrarse o dirixente lucense na súa candidatura xa ás portas do conclave.

    Barreiro lembra os nervios ante a necesidade "de substituír a un insubstituíble", pero non ten a impresión de vivir un proceso "duro". Tanto el como López Veiga, trasladaron a Europa Press unha visión similar: quedan "retos", pero o PPdeG soubo "preservar os principios que lle importaban a don Manuel, como o galeguismo". Mesmo a pesar de cambiar algúns postulados: na sucesión de Fraga o PPdeG defendía un Estatuto "en pé de igualdade" competencial con Cataluña, por exemplo, pero reformalo deixou de ser prioridade hai anos.

   Máis aló, López Veiga entende que en 2006 "gañou o que tiña que gañar", en referencia a Feijóo. Tanto el como Barreiro comparten tamén a visión de que foi un xefe de filas "xeneroso" que soubo lograr a "unidade" no partido. O mesmo ocórrelle a Palmou, quen incide nas tarefas pendentes e está convencido, por exemplo, de que a Fraga lle gustaría un maior esforzo "para que o Senado sexa unha auténtica Cámara de representación territorial".

FEIJÓO PROMETEU QUE NON SERÍA "JUDAS"

   Calquera exercicio de retrospectiva conduce a Feijóo, quen protagonizou as dúas grandes sucesións no PPdeG nas dúas últimas décadas, a primeira ao converterse en substitución do presidente fundador do PP no territorio galego e a segunda cando el se foi a Madrid.

   Que facía 20 anos atrás o Feijóo que agora pelexa por chegar á Moncloa? Ultimaba a nova dirección dun PPdeG no que buscaba preservar "o galeguismo" que reivindicou Fraga, "coser" o partido e "unificalo" fronte á división das 'baronías' provinciais, e recuperar a Xunta, meta que logrou en 2009, ao primeiro intento.

    O 21 de decembro de 2005 el e Barreiro anunciaran a integración do lucense na súa candidatura, nunha carreira electoral interna da que xa se baixaron López Veiga e Cuíña, falecido dous anos despois. Feijóo asumiría o mando cunha mensaxe galeguista e renovadora e cunha promesa a Fraga: non ser "Judas".

   Recibiu o respaldo do 96% dos compromisarios e a el gústalle dicir que foi elixido "en primarias", dado que houbo unha 'batalla' real sede a sede polos apoios. A agora secretaria xeral do PPdeG, Paula Prado, está de acordo cunha interpretación que foi non poucas veces obxecto de burla para os seus rivais políticos.

"VÓTANOS XENTE QUE NON NACERA CON FRAGA"

   Hoxe peza crave no partido, do que é número dous, Prado acababa de ser nai por segunda vez poucos meses antes do congreso e formaba parte dun grupo de mozos militantes de Santiago (ela o era desde 1999) que querían caras novas. Os "cívicos renovadores" fixeron "campaña" por Feijóo con éxito na agrupación compostelá.

   "A renovación do partido estaba totalmente paralizada. Non se daba paso a xente nova e Feijóo impulsou a renovación e a unidade", asegurou Prado a Europa Press, nunha conversación na que lembrou algunhas medidas impulsadas entón para fortalecer un partido que tocaba a oposición por primeira vez após case 16 anos. Ela mesma acabou aparecendo nun póster dunha campaña de afiliación.

    Prado tamén considera que Fraga estaría "orgulloso" do PPdeG actual. "Seguimos defendendo o galeguismo e o rural", asevera e tamén cre que se soubo ler "a evolución dunha Galicia máis moderna" e agora ve aos seus cargos "máis pegados á realidade". "Rueda é un líder súper próximo, e agora vótanos xente que non nacera con Fraga", esgrimiu.

RUEDA: "FOI CASE UNHA CUESTIÓN DE COMPROMISO"

   Pero, como chegou Rueda a ser número dous de Feijóo en 2006? Pois foi un 'pase' de secretario xeral a secretario xeral, dado que o dos Peares pediulle consello a Palmou, quen xa anunciara que non desexaba continuar no cargo. "El tamén quería renovación, unha persona capaz e deixoume claro que non estaba interesado en que estivese especialmente significado", lembra leste.

    O pontevedrés tiña entón 37 anos, e o partido, ao que chegara a través de Novas Xeracións, tiña poucos segredos para el, e Palmou coñecíao ben, xa que traballara con el no seu gabinete e como director xeral de Administración local. Ambos, sinala o que fose conselleiro de Xustiza de Fraga, quedaron a un hotel e houbo acordo.

    "Aceptei ser o secretario xeral de Feijóo porque me dei conta de que era un momento no que moi pouca xente cría que merecese a pena apostar. Eu si que o cría", recoñeceu o propio Rueda, quen asegura que foi "case unha cuestión de compromiso e de aposta" persoal. Dúas décadas despois dese 'si', preside a Xunta e el mesmo deulle ao PPdeG a súa quinta maioría absoluta consecutiva.