O canto do cuco motiva a creación do único templo budista de Galicia en San Amaro (Ourense), que reabre as súas portas

   OURENSE, 26 Jul. (EUROPA PRESS) -

   No ano 2008, a Lama Gueshe Tenzing Tamding visitou a aldea de Ventoselo, no municipio ourensán de San Amaro, onde levou a cabo unha meditación durante a cal logrou captar o canto dun cuco; un son que non escoitara desde que abandonou o Tibet con 12 anos de idade.

   A Lama percibiu devandito son como un sinal para considerar San Amaro o lugar no que construír outro templo na Península, converténdose leste no primeiro e único mosteiro budista en Galicia. "Deulle moita alegría. Interpretouno como algo auspicioso, algo positivo", explicou Tenzing Ngeyung, unha das monxas que reside no mosteiro Chu Sup Tsang, en San Amaro, consultada por Europa Press.

   Con todo, tras máis de 15 anos en funcionamento, o 27 de febreiro de 2024 un incendio calcinou gran parte das instalacións do mosteiro, obrigando aos seus residentes a reconstruír o seu fogar.

   Agora, despois de dous anos de traballos, o templo fixou o 31 de xullo --ás 11.00 horas-- como data de reinauguración, coa previsión de recibir de novo á Lama Gueshe Tenzing, así como a outros moitos mestres procedentes de distintas partes do mundo, entre elas, India, Nepal, Estados Unidos ou Italia.

O TEMPLO

   Tal e como debullou Tenzing Ngeyung, foi a Lama Khen Rimpoché --mestre da Lama Gueshe Tenzing Tamding-- o primeiro en chegar a España, concretamente a Menorca, onde fundou o que se convertería no "templo raíz" da Península, a principios da década do 1990.

   Antes de falecer no ano 2002, Khen Rimpoché encargou ao seu sucesor (Gueshe Tenzing) que "coidase dos seus discípulos" en España. Así, Gueshe Tenzing decidiu levantar un mosteiro no que se puidese estudar a filosofía budista "da mesma forma na que se estuda nos mosteiros da India e do Tibet".

   A partir desta idea, a Lama pediu aos seus discípulos que buscasen algunha zona na Península Ibérica onde construír un novo templo, localizando dous deles a aldea de Ventoselo. "El estaba en Estados Unidos naquel momento. Viño a España, a Ventoselo, fixo unha meditación, e dixo que a enerxía era moi propicia, que era un lugar con moita calma", relatou Tenzing Ngeyung, quen explicou que, tras comprar o terreo, o mosteiro foise construíndo aos poucos.

   A pesar de que Chu Sup Tsang non é o templo "máis grande arquitectónicamente", si é o único de Europa que ofrece estudos de filosofía que emulan os impartidos no Tibet e na India, baseados na liñaxe Guelug, "moi centrado no estudo da mente e a lóxica". "É un programa de estudos que non se ofrece con esta continuidade e amplitude en ningún outro mosteiro", destacou.

   "Hoxe iso sería un núcleo, como tantos que hai en Galicia, totalmente abandonado, porque xa non vivía ninguén. Grazas ao canto dese cuco, hoxe en día, despois do Castro Celta de San Ciprián de Lás, é o segundo atractivo turístico que ten San Amaro", destacou tamén o alcalde de San Amaro, Fernando Rodríguez (PP), consultado por Europa Press.

O INCENDIO

   En concreto, a monxa Tenzing Ngeyung relatou que, o 27 de febreiro de 2024, un incendio calcinou gran parte das instalacións do mosteiro, que se deu por extinguido o 1 de marzo, tras catro días de traballos de extición. "En menos de 15 minutos tivemos que saír porque se encheu todo de fume. Vímolo colapsar desde fóra", lamentou Tenzing.

   Segundo detallou, o único punto de calor co que contaba o mosteiro naquel momento procedía dunha cheminea, cuxo tiro atravesaba a planta superior do inmoble principal e saía ao tellado. "Explicáronnos que unha das bigas de madeira que cruzaba o teito do dormitorio da planta superior tocaba na esquina da habitación pola que subía o tiro da cheminea dando calor", trasladou Ngeyung.

   Nesta liña, o tiro da cheminea foi quentando progresivamente a madeira, que comezou a secarse por dentro, provocando que cada vez necesitase menos temperatura para a súa ignición. "Chegou un momento no que colleu moita temperatura e o lume debeu iniciarse desde dentro da biga cara a fóra, saíndo até a cuberta", engadiu.

   Neste sentido, tamén o rexedor relatou que, unha vez que comezou o incendio, "foi imparable". En concreto, Fernando Rodríguez recibiu durante unha comida unha mensaxe da Consellería de Medio Rural no que se alertaba dun incendio na parroquia de Beariz. "Os bombeiros limitáronse a arrefriar e evitar que o incendio non saíse de aí", explicou Rodríguez.

RECONSTRUCIÓN

   Así, Rodríguez detallou que a Lama "apostara por este territorio" e que, por tanto, após o incendio, "a súa idea era reconstruílo". "Entre seguro e achegas dos membros da comunidade volveron construílo", recalcou.

   En concreto, a edificación do mosteiro consta de varias fases. Segundo explicou Tenzing Ngeyung, a primeira delas consistía en adecuar o edificio principal, no que se atopan dormitorios, cociña, almacén e demais estancias.

   Procedeuse entón a unha ampliación a partir dun segundo edificio con outros 10 dormitorios adicionais, así como algunhas construcións auxiliares. Así, a Lama comezou a pensar na terceira fase, co obxectivo de ampliar a Gompa --o "corazón" do templo, onde se reciben os ensinos e realízase a práctica cada mañá--.

   Máis tarde, a comunidade monástica presentou un plan especial de infraestruturas á Xunta, aprobado en 2025, que contemplaba unha nova Gompa con capacidade para 500 persoas, unha nova biblioteca integrada e unha estupa --monumento que representa a "mente iluminada"--, ademais da construción de pequenas cabanas para levar a cabo retiros "máis longos" a través do monte.

A COMUNIDADE

   "Son unha comunidade moi sociable. Sempre houbo unha boa sintonía entre eles e os veciños", celebrou o alcalde, indicando que, tras o incendio, "todo o mundo envorcouse no que necesitasen", posto que os residentes do templo "perderon moitísimo, sobre todo libros, que son irrecuperables".

   Algo que tamén trasladou un dos veciños de San Amaro, Jose Antonio, quen recalcou que a apertura do templo foi "a sorpresa máis grande". "Eu só vira monxes budistas nas películas e de súpeto atopeinos aquí comendo", relatou, subliñando que a relación coa comunidade budista é "unha marabilla".

DÍA A DÍA NO TEMPLO

   Tal e como resaltou Tenzing Ngeyung, o día a día no mosteiro arrinca sobre as 6.00 ou 6.30 horas, para comezar coa práctica e a meditación, primeiro de "calma mental" e, despois, "analítica". Tanto os almorzos, como as comidas e as ceas realízanse en silencio. "Comemos xuntos. Nos turnamos para cociñar, normalmente, cada semana cociña un", engadiu Ngeyung.

   Así, os residentes proceden a levar a cabo tarefas comúns, posto que "hai moito que manter", así como labores administrativos. Ademais, Tenzing explicou que, quen habitan no templo, desenvolven tamén labores de transcrición dos ensinos que a Lama, no seu "español roto", imparte durante os retiros.

   "Entre medias, as fins de semana damos ensinos. Normalmente, hai unha charla de introdución ao budismo os sábados e tamén un día de portas abertas os venres para curiosos ou turistas", explicou Ngeyung. Así mesmo, cada dous meses, aproximadamente, as monxas e monxes que viven no mosteiro adáptano para recibir por centos de persoas que participan en retiros presenciais no templo, un deles do 2 ao 8 de agosto, e outro do 26 ao 30 de decembro.