Crítica de 'El Hobbit: La desolación de Smaug, el poder de un dragón'

Foto: WARNER BROS.

MADRID, 13 d'Avientu (EUROPA PRESS - Israel Arias)

   El viaxe sigue. Llega a los cines 'El Hobbit: La desolación de Smaug', la segunda entrega de la triloxía cola que Peter Jackson torna a la Tierra Media. Otra sobredosis d'orcos, nanos y elfos que cuenta con una estrella atayante ya indiscutible: el dragón Smaug.

   A la hora d'enfrentamos a otres más de dos hores y media somorguiaos nel fantásticu universu de Tolkien ye xusto y necesario qu'antes de sentamos na butaca recordemos lo yá sabío: Peter Jackson decidió tornar un llibru en trés películes. Y contar con una nueva triloxía nos cines, concebida amás como dípticu, tien pros... pero tamién dellos contras.

   Ente los primeres ta ausencia de preámbulos. Coles presentaciones feches yá va un añu, y tres un cortu y prescindible prólogu en forma de flashback, Jackson retoma l'aventura de Gandalf, Bilbo, Thorin y la so compañía de nanos nun puntu cimeru del viaxe.

   Sin dilaciones l'acción asocédese a cuenta de Beorn, el cambiapieles, los contrafechos orcos comandados por Azog, les arañes xigantes y los elfos qu'habiten en Mirkwood, el monte negru. Ellí realcontramos a un vieyu conocíu, Orlando Bloom que retoma'l so papel como Légolas, el príncipe fíu de Thranduil (Lee Pace), el rei de los elfos silvanos que nun tien muncha simpatía polos nanos, nin se preocupa por nada qu'asoceda fuera de les fronteres o de los sos dominios.

   Pellí tamién anda Tauriel (Evangeline Lilly), una letal fema d'oreyes picudes creada especialmente pa la ocasión por Peter Jackson, anque con propósitos sentimentales bastante distintos a los que toos teníamos pensao pa ella. Y magar n'estático la so química resulta daqué forzada -ella prefierlos baxinos-, cuando Légolas y Tauriel entamen a tarazar cabeces d'orcos y pates d'huargos... son la pareya perfecta.

UN DRAGÓN, DOS XIGANTES

   Perfectes son tamién les recreaciones de Mirkwood y tamién d'Esgaroth, la Ciudá del Llagu y de Bardu, el guerreru -y presuntu arqueru- al que da vida Luke Evans. Pero onde Jackson realmente relluma ye en Smaug.

   El tarrecible dragón que custodia'l tesoru nel Monte Solitariu ye un espectáculu visual y auditivo que xustifica por sí mesmu'l preciu de la entrada. L'atayante y grandiosa voz de Benedict Cumberbatch ye'l complementu ideal pa una impresionante creación.

   Y a esta colosal maravilla de la técnica enfréntase'l pequeñu Bilbo... que tamién ye enorme. Como yá ficiera na primer entrega, l'hobbit más perfectu que Tolkien imaxinara protagoniza otru cara a cara d'antoloxía. Martin Freeman xenial. Otra vez.

A LA SOLOMBRA DEL ANÍU

   Les sos díes y veníes y les sos "videoxueguiles" matances van facer les delicies de munchos... y tamién puen saturar a dalgunos. Pero lo que realmente pue llegar a encrispar al respetable nun ye que Jackson y los sos guionistes Philippa Boyens, Fran Walsh y el desertor Guillermo del Toro, enllenen los vacíos de Tolkien a golpe de flashback y d¡una trama paralela que conduz Gandalf, sinón que retuerzan dellos pasaxes de la historia yá escrita pa espurrir el so chicle.

   Con eso y con too -que nun ye más que la predecible consecuencia d'eso que yá sabíamos- 'La desolación de Smaug' caltién y hasta per momentos meyora'l nivel de la so predecesora pero sigue quedando un par de pasos perbaxo de cualquier de les entregues de la Triloxía del Aníu.

   Y ye que, cola metá del viaxe yá consumíu, constatamos que'l nivel d'épica, maxa y pasión que mostró Jackson n'El Señor de los Aníos ye casi inalgamable pa una hestoria como la d'El Hobbit. Pero eso tamién lo sabíamos. Por cierto Peter, tu tamién.