María Oruña aborda o roubo de arte en 'A Cámara das Marabillas': "O roubo do Louvre non sería crible nunha novela"

    ANTIAGO DE COMPOSTELA, 31 May. (EUROPA PRESS) -

   A autora viguesa María Oruña, a 'raíña do thirller' nacional, regresa ás librarías a próxima semana con 'A Cámara das Marabillas', unha novela na que aborda o mundo do coleccionismo privado, a opulencia e o roubo de arte, atraída polo concepto "romántico" do 'ladrón de luva branca' e a súa aura de misticismo, intelixencia e sutileza.

    "Un roubo como o do Louvre non sería crible nunha novela", apunta a autora, nunha entrevista a Europa Press na que contrapón a sutileza e elegancia do golpe que narra a súa novela cos detalles do último gran golpe ao mundo da arte, ocorrido no histórico museo parisiense en outubro de 2025.

    A autora recoñece que seguiu este roubo coa curiosidade de quen escribiu sobre a materia, aínda que a súa novela estaba "practicamente terminada" para entón, e mesmo visitou o museo recentemente para comprobar que a sala onde se produciu a subtracción segue pechada.

   "O roubo no Louvre é brillante, pero chafalleiro", apunta, aclarando que estes feitos "se afastan moito" do que ela buscaba reflectir na novela: a sutileza, a sorpresa, a ausencia de violencia, a intelixencia.

    Así, recoñece, é "brillante polo inesperado, porque deixa en evidencia a soberbia do sistema de seguridade", pero "chafalleiro, porque é violento, é apresurado". De feito, sostén, "non sería crible nunha novela". "Eu buscaba algo máis sutil, que requira máis intelecto, un xogo de enxeño", recoñece.

DO LADRÓN DE LUVA BRANCA AO IMPERIALISMO COLONIAL

   María Oruña define a súa novela como un "xogo de intriga" no que, ademais do mundo da arte, tamén ten cabida "o punto de vista da xente do montón".

   Para tecelo, Oruña bebeu de tres capas. En primeiro lugar, conta, de "a descoñecida" Brigada de Patrimonio Histórico, coa que traballou durante a escritura da súa novela 'O albatros negro'. "Son case 20 persoas na central traballando nesta materia, o seu traballo paréceme extraordinario", explicou a autora, que alude, como 'segunda capa', a "a idea un pouco romántica" do 'ladrón de luva branca', que "utiliza o enxeño e non a violencia" para desenvolver o seu traballo.

   Baixo todo iso, María Oruña aborda tamén "o imperialismo colonial", ou, o que é o mesmo, como nos museos e gabinetes de curiosidades de todo o mundo están distribuídos elementos que "foron obtidos de países de maneira máis ou menos ilícita".

    María Oruña asegura que o xénero no que máis cómoda sente é, precisamente, no da novela de misterio, aínda que recoñece que o "xogo de intriga psicolóxica" ten "mesmo máis complicacións que unha novela histórica". "Aquí trátase de mover o intelecto e necesitas que todo teña sentido, que cadre, para que o lector non senta defraudado". "É como un artefacto literario que o lector ten que activar e ten que sentirse satisfeito ao final", resume.

   Aínda sen desvelar que ten entre mans, asegura que xa está a traballar no seu seguinte proxecto, do que só conta que haberá "certa innovación". "En todos os meus libros, sempre espero facer algo máis, algo que me supoña un reto persoal", apostila.