O empregado de seguridade que ía xunto ao interventor do Alvia sinala que este "podía esperar" para a chamada

SANTIAGO DE COMPOSTELA, 26 Oct. (EUROPA PRESS) -

O empregado de Prosegur Celso Castor González, que viaxaba no tren Alvia accidentado en xullo de 2013 en Angrois (Santiago) como persoal de seguridade, sinalou que o interventor "podía esperar" para chamar por teléfono ao maquinista para interesarse pola entrada na estación de Pontedeume, onde se baixaría unha familia ao redor dunha hora despois.

Así o sinalou na súa declaración, de algo máis de media hora, na quinta xornada do xuízo polo sinistro no que morreron 80 persoas e 145 resultaron feridas.

González respondeu a preguntas do fiscal que "por desgraza" continúa no mesmo traballo, despois da traxedia vivida, antes de advertir de que aquel día, previamente a chegar á curva da Grandeira, no viaduto, notou "que a velocidade era máis que a normal".

Nun servizo con "moita xente", na véspera do Día de Galicia, este empregado afirmou que sabía que o tren "estaba a chegar" á capital galega, entre outras cuestións, porque "o tren vai anunciando as estacións" e algúns viaxeiros xa se atopaban de pé para recoller as súas maletas.

"Creo que me acordo que segundo estaba a falar por teléfono (o interventor, xunto a el, co maquinista) estaba a anunciarse (a proximidade da estación santiaguesa). Xusto na chamada, no transcurso da chamada", precisou. "Cando anuncia a chamada é máis ou menos no viaduto, nese tramo. Próxima estación, Santiago de Compostela", dixo de forma gráfica.

Este traballador e o interventor de Renfe estaban "pegados", segundo apuntou o primeiro, para quen "a conversación" co maquinista non versaba sobre "nada importante" e por iso "non lle importaba que estivese ao seu lado". Así, incidiu en que estaba a facer unha chamada que el "podía escoitar perfectamente".

Nese punto, o representante do Ministerio Público preguntoulle se non lle pareceu "normal" esta chamada, ao que respondeu: "Está dentro do traballo do interventor, pero podía esperar a Santiago ou A Coruña, que o ía a ver".

"NON COLGARON"

En contra do que indicou o propio afectado, este empregado apuntou que cre "que a chamada non se acabou", que maquinista e interventor "non colgaron o teléfono".

"Houbo un momento no que non falaba o maquinista e creo que tirou co teléfono e freou. Notouse a freada", comentou, para a continuación agregar que "non se despediron".

Na súa opinión, ademais, o interventor non debeu de gardar o teléfono no peto. "Non creo que o gardase no peto porque xa foi o accidente. Pero descoñézoo", recoñeceu.

"ERA BASTANTE PERIGOSO"

A cuestións das partes sobre se coñecía a curva da Grandeira, na que se produciu o descarrilamento, dixo que si. Neste punto, referiuse a "círculos de xente", en alusión a maquinistas, en que "sempre comentan" este tipo de situacións.

"E se sabes escoitar, pois escoitas", evidenciou, en referencia a que nestes círculos "comentábase da curva" de Angrois. "En círculos que están entre eles, falaban de que era bastante perigoso", precisou.

Por outra banda, negou acordar co interventor non revelar a chamada telefónica mantida entre leste e o maquinista, e asegurou que o que lle ocorreu foi que "a raíz do accidente" tivo "un lapsus". "Non é que se me esquecese, é que nin se me pasou pola cabeza. Foi en días posteriores que dixen, foder, isto seguramente que foi importante; e entón comenteino aos meus superiores", resaltou.